มนุษย์จำต้องทนรวดร้าวกับสิ่งที่คนรัก
ทุกข์ทรมานกันไม่รู้แล้ว
คบหากัน รักกัน แล้วจากกัน
ต่างร่อนเร่ซมซานไปหาใหม่
เพื่อจะเจ็บปวดรวดร้าวอีกหน
จนกว่าจะถึงวันอันเหน็ดเหนื่อย
ระยะทางก็ไม่มาก แต่วกวน
ภาระจริงนั้นไม่มี แต่หลงสร้างขึ้นเอง
จุดหมายไม่ใช่อยู่ไกล แต่มองผิดไปเอง
มองหาตนเองกลับไม่เห็นตนเอง
มองหาคนอื่นกลับหลงหนัก
คิดถึงตัวเองเกินไป จนไม่เห็นทุกข์ยาก
ง่ายกว่านั้นคือไม่จำเป็นต้องยึดถืออะไร
แต่ที่ยากคือยึดง่ายแล้ววางยาก
ไม่ยึดก็ไม่มีเรื่องราว
ง่ายก็ไม่มี ยากก็ไม่มี

จากหนังสือ สองสามคำ รำพึงถึงสายธาร
บทกวีของ รุ่งอรุณ ณ. สนธยา(เขมานันทะ)